Η παράδοση το 2019 από την Α.Θ.Π. τον   Οικουμενικόν  Πατριάρχην  Βαρθολομαίον του «Τόμου» της Ανεξαρτησίας της Εκκησίας στην Ουκρανία       στον Μακαριώτατον. Κιέβου Επιφάνιο κατά την αιωνόβια κανονική τάξη.

Το εξ αρχής ανυπόστατον ου βεβαιούται τη χρονία παραδρομή»

Ιουστινιανός

Την Παρασκευή 16 Οκτωβρίου 2020 ο Πρόεδρος της Ουκρανίας Volodymyr Zelenskyy με την συζυγό του Ευγεν. κ. Olena Zelenska με πολυμελές κλιμάκιο από στελέχη της Προεδρίας και της Ουκρανικής Κυβερνήσεως επισκέφθηκε το Φανάρι και έγινε δεκτός με ιδιαίτερες τιμές. Ο εκλεγμένος Πρόεδρος της Ουκρανίας είναι και πάλι τώρα ο μόνος νόμιμος εκφραστής της συνειδήσεως του Ουκρανικού λαού και όχι οι καταδυναστεύσαντες επί 300 χρόνια από το από το 1686 ομόδοξοι Ρώσοι την ύπαρξη των Ορθοδόξων Ουκρανών! Ο κ. Πρόεδρος απηύθυνε θερμούς λόγους στον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο λέγων: «Είμαι ευγνώμων για όλα όσα έχετε κάνει και κάνετε για την Ουκρανία. Αυτή η υποστήριξη στο δρόμο προς την ειρήνη είναι σημαντική για εμάς. Η Ουκρανία είναι ζεστή και φιλόξενη. Όλοι θα χαρούμε πολύ για την επίσκεψή σας, θα είναι μια πολύ σημαντική επίσκεψη για την Ουκρανία”. Ο Οικουμενικός Πατριάρχης ανταπαντών σημείωσε ότι θα χαρεί να επισκεφθεί και πάλι την Ουκρανία όταν σταθεροποιηθεί η υφιστάμενη πανδημία και συνέχισε: «Αισθανόμεθα ότι μας φέρνετε τα αισθήματα αγάπης, σεβασμού και αφοσιώσεως ολοκλήρου του Ουκρανικού λαού προς την Μητέρα Εκκλησία της Κωνσταντινουπόλεως, από την οποία πήρατε τα φώτα του Χριστιανισμού και η οποία πάντοτε σας περιβάλλει με μητρική στοργή και με την διαρκή προσευχή της» και υπογράμμισε: «Εκδήλωσις αυτών των αισθημάτων της Μητέρας Εκκλησίας ήταν και η χορήγησις του Αυτοκεφάλου στην Εκκλησία της Ουκρανίας, το οποίον βλέπουμε ότι προοδεύει, ανθίζει, και καμαρώνουμε την πορεία και τα έργα του αδελφού Μακαριωτάτου Μητροπολίτου Επιφανίου ευχαριστούντες τον Θεό διότι έγινε η καλύτερη εκλογή και είναι ένας άξιος ηγέτης της Εκκλησίας σας». Στη συνέχεια ο Πρόεδρος κ. Zelenskyy προσεκάλεσε τον Οικουμενικό Πατριάρχη να επισκεφθεί επισήμως την Ουκρανία διότι θα αποτελέσει ιδιαίτερα σημαντική στιγμή για την Ουκρανία. Ο Πατριάρχης ανταπαντών ευχαρίστησε ιδιαίτερα για την τιμητική πρόσκληση ευχόμενος να πραγματοποιηθεί, εάν θέλει ο Θεός. Μάλιστα θυμήθηκε με συγκίνηση την προηγούμενη επίσκεψή του, το 2008, κατά την οποίαν είχε την ευλογία να ιερουργήσει στην ιστορική Εκκλησία της Αγίας Σοφίας στο Κίεβο, αλλά και στον Λόφο του Αγίου Βλαδιμήρου, με τον μακαριστό Πατριάρχη Μόσχας και πάσης Ρωσίας Αλέξιο Β’ και με τους Μακαριωτάτους Αρχιεπισκόπους Αθηνών Ιερώνυμο και Τιράνων Αναστάσιο. O Πρόεδρος της Ουκρανίας, ενωρίτερα, κατά την ιδιαίτερη συνάντησή τους, ενημέρωσε τον πατριάρχη Βαρθολομαίο για την επικρατούσα κατάσταση στο Donbas από την κατοχή του ρωσικού στρατού και την δράση της συνοδείας του επισκόπου Ονουφρίου. Ο Πατριάρχης ευχήθηκε μέχρι την πραγματοποίηση της πατριαρχικής επίσκεψης να έχει σημειωθεί πρόοδος και επιλυθεί το ζήτημα και «ευχόμεθα με όλη μας την καρδιά να λυθεί και το θέμα των εκεί αιχμαλώτων γνωρίζοντες τον πόνο αυτών των οικογενειών που στερήθηκαν τα παιδιά τους ή τους συζύγους των».

Η Μοσχόβια πατριαρχία για να μειώσει την σημασία αυτής της επίσημης επισκέψεως και του σημερινού Προέδρου της Ουκρανίας, οργάνωσε στα πλαίσια κάποιου δήθεν βαρύγδουπου ΙΒ΄Διεθνούς Επιστημονικού Συνεδρίου «Θεολογικής και θύραθεν εκπαιδεύσεως» την παρουσίαση εκδόσεως 246 εγγράφων επί του θέματος της υποκλοπής από την Μόσχα της Μητροπόλεως Κιέβου. Συνήθως η διάπραξη εγκλήματος γίνεται ερέθισμα στους διαπράξαντες να τριγυρνούν γύρω από στο έγκλημα που διέπραξαν! Ο πρωθιερέας Νικόλαος Ντανιλέβιτς διέστρεψε το θέμα για να προσφέρει «δικαιολογία» για το έγκλημα και μίλησε: «Περί της Επανενώσεως της Μητροπόλεως Κιέβου με την Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία. 1678-1686. Η δημοσιεύση φέρεται ως συλλογικό έργο με πρόλογο του σκηνοθέτη των «βουλών του Κρεμλίνου» μουσικολογιώτατου Ιλαρίωνα προκειμένου  να «θολωθούν τα νερά» και να αμφισβητηθεί η απόλυτα κανονική απόφανση του πατριάρχου Βαρθολομαίου του 2018 περί άρσεως της «εκδόσεως» του πατριάρχου Διονυσίου Δ΄, που γράφηκε «στανικά» για να συγκαλύψει την υποκλοπή από τον Μόσχας Ιωακείμ (1674-1690) του αναφαίρετου πατριαρχικού κανονικού προνομίοι του Κωνσταντινουπόλεως  να εκλέγει και χειροτονεί τους ιεράρχες του κλίματός του και μάλιστα τον εκάστοτε μητροπολίτη  Κιέβου, ως ιεράρχη της δικαιοδοσίας του. Τα δημοσιευθέντα «έγγραφα» εκ προοιμίου φέρουν την σφραγίδα κατεργαριάς εκείνων που και τώρα διέπραξαν το κανονικό έγκλημα της διαιρέσεως της Ορθοδόξου Εκκλησίας στην Ουκρανία γιά να θιξουν την περιωπή του Οικουμενικού Πατριαρχείου.  Η ματαίωση στην Μ. Σύνοδο το 2016 της Μοσχόβιας παγίδας προς δήθεν Πανορθόδοξο έλεγχο των προνομίων του Κωνσταντινουπόλεως ήταν πράξη συντριπτική των σχεδίων της Μοσχόβιας πατριαρχίας για να εξαγοράζει άνετα τις συνειδήσεις των πτωχότερων Ορθοδόξων Εκκλησιών!

Ας θυμηθούμε πως έχουν το δεύτερο μισό του 17ου αιώνα τα της Εκκλησίας στην Ουκρανία. Το 1654 ο ηγέτης των Κοζάκων Μπόγδαν Χμελνίτσκι απελευθέρωσε την Ουκρανία εκ της πολωνολιθουανικής κατοχής και για να διασφαλιστεί αυτή η ελευθερία συνδέθηκε δια της «Συνθήκης του «Περεγιεσλάβ» η Ουκρανία με τη Ρωσία. Όταν αυτό συνέβη στην κρατική οντότητα οι Ρώσοι άρχισαν τις πιέσεις να επιβληθεί παρόμοια σύνδεση και στα της Εκκλησίας. Τότε ο Κιέβου Σίλβεστρος και οι Ουκρανοί αρχιερείς και ευγενείς και όλο το πλήρωμα της εκεί τοπικής Εκκλησίας αντέδρασαν έντονα και ρητά αξίωσαν «να μη διασπαστεί ποτέ η υπακοή τους στον Πατριάρχη της Κων/πόλεως στον οποίον και ανήκουν θείω δικαίω εκ του βαπτίσματός τους και κατά τους Ιερούς Κανόνες». Ο διάδοχος του Σιλβέστρου Διονύσιος προσκληθείς από τον πατριάρχη Μόσχας Νίκωνα (1652-1658) να χειροτονηθεί απέρριψε διαρρήδην τη πρόταση και απέστειλε αντιπροσωπεία στη Μόσχα για να εξηγήσει τους κανονικούς λόγους της προσηλώσεως στην τάξη της Εκκλησίας ως κανονικής Μητροπόλεως του Οικουμενικού Θρόνου. Ο Ρώσος πατριάρχης Νίκων: «την ανάγκην φιλοτιμίαν ποιούμενος δέχθηκε φιλόφρονα τον αντιπρόσωπο του Κιέβου Διονυσίου και σεβάστηκε τα δίκαια της Εκκλησίας του Κιέβου και συνέστησε στην κυβέρνηση της Μόσχας να πράξει το αυτό και ο αντιπρόσωπος επέστρεψε στο Κίεβο μετά πολλών δώρων». Τη στάση αυτή τήρησαν και οι μετέπειτα μητροπολίτες του Κιέβου Διονύσιος, Ιωσήφ και Αντώνιος.

Οι ιδέες του Διαφωτισμού και η «Εκκλησιολογία» των Προτεσταντών φαίνεται πως είχαν απλωθεί στην Ευρώπη  και η κοσμική εξουσία θέλησε να αποδυναμώσει την Εκκλησία της Ρώμης, που εκείνη την εποχή ασκούσε στην την δυναμική της Αντιμεταρρύθμιση. Ο αντίλαλος των συμβάντων έφθασε και στην Ρωσία που τότε δοκιμαζόταν από πρόβλημα διαδοχής στον τσαρικό θρόνο. Τέλος στο 1682 βρέθηκε η «συμβιβαστική» λύση της «Συμβασιλείας» των δύο διαδόχων μέχρι την ενηλικίωσή τους. Η επιτροπεία των διαδόχων ανατέθηκε στη μεγαλύτερη αδελφής τους Σοφίας, η οποία για επτά χρόνια ήταν ο πραγματικός κυβερνήτης της χώρας και ασκούσε με κάθε τρόπο τα δύσκολα καθήκοντα της τιθασεύσεως των δύο εφήβων διαδόχων που ο ο Ιβάν ήταν διανοητικά ανάπηρος, και ο Πέτρος πανέξυπνος αλλά  ανήσυχος. Κατά την επταετία αυτή συμβαίνει και η χηρεία της Μητροπόλεως Κιέβου και η κηδευνεύουσα Επίτροπος Σοφία διατάσσει τον πατριάρχη Μόσχας Ιωακείμ (1674-1690) να παρακάμψει κάθε κανονικό δικαίωμα του Οικουμενικού Πατριάρχη και αυθαίρετα να προβεί στην εκλογή και χειροτονία κάποιου Γεδεών για την Μητρόπολη Κιέβου.  Όμως οι Ουκρανοί αρχιερείς απέρριψαν αυτήν την διατεταγμένη αυθαιρεσία και συγκρότησαν πολυπληθή Σύνοδο στο Κίεβο με την οποία κήρυξαν άκυρη κάθε πράξη γενόμενη εν αγνοία του «Πρώτου» της δικαιοδοσίας του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Ο Γεδεών  κατάλαβε πως άνευ της «ευλογίας» του Οικουμενικού Πατριάρχη δεν γίνεται αποδεκτός από το πλήρωμα της Εκκλησίας του Κιέβου και ζήτησε την παρέμβαση της τσαρικής αυλής για να  αποσπάσει με την ισχύ της εκ των υστέρων την συγκατάβαση του πατριάρχη Διονυσίου Δ΄ για τα τότε συμβάντα.  Το 1680 υφίστατο εμπόλεμη κατάσταση μεταξύ των καθολικών χωρών της Πολωνίας και Αυστρίας με την Βενετία και ο σουλτάνος Μεχμέτ Δ΄(1646-1687) που βρισκόταν τότε στην Αδριανούπολη επιθυμούσε να έχει την συμμαχία με την ρωσική «Συμβασιλεία» γιατί εφοβήτο μήπως τελικά οι ευρωπαϊκές δυνάμεις συνασπιστούν και στραφούν εναντίον του. Η  Επίτροπος Σοφία ανέθεσε  στον πρεσβευτή στον σουλτάνο Νικήτα Αλέξιεφ να καλύψει το ατόπημα του Μόσχας Ιωακείμ με την εκ των υστέρων λήψη της πατριαρχικής κανονικής «Εκδόσεως αδείας προς χειροτονίαν». Για αυτό ο πρεσβευτής Αλέξιεφ επιδίωξε πρώτα την ευόδωση του τσαρικού αιτήματος με  τη μεσολάβηση του παρεπιδημούντος στην Αδριανούπολη Ιεροσολύμων Δοσιθέου. Όμως όταν αυτός άκουσε το αίτημα απέκρουσε την ενέργεια δολία προς απορρόφηση της αρχαίας Μητροπόλεως Κιέβου από την νεότερη πατριαρχία του Μόσχας και του δήλωσε πως ουδέποτε θα συνεργήσει σε αντικανονική πράξη και μάλιστα προέτρεψε τον πατριάρχη Διονύσιο Δ΄ να αποκρούσει το αίτημα και αυτό έπραξε αρχικά ο Κων/πόλεως. Βλέπε Αρχιμ. Κάλλιστος. περ. «Εκκλ. Φάρος» Αλεξανδρείας. τχ.18. Δεκέμβριος 1928, σελ. 742-744). Μετά ο πρεσβευτής Αλέξιεφ αποτάθηκε στον Βόσνιο Μ. Βεζύρη Σαρή Σουλεμάν πασά (1685-1687), ο οποίος δεν θέλησε να δυσαρεστήσει την πανίσχυρη «Δέσποινα» Σοφία και να την προσθέσει στους εχθρούς του σουλτάνου και διέταξε τον πατριάρχη Διονύσιο Δ΄ το 1686 χωρίς αντίρρηση να ικανοποιήσει πλήρως και το αίτημα της «Γκοσπόσιας» της Ρωσίας. Έτσι ο Διονύσιος «στανικά»  υπέκυψε  για να μην κατηγορηθεί  ανυπάκουός  στο σουλτανικό θέλημα. Τότε ο Διονύσιος με πατριαρχικό γράμμα «στανικά» δηλαδή «αναγκαστικά». συγχώρησε την πράξη του Μόσχας Ιωακείμ και αναγνώρισε τον Γεδεών! Ὀμως αυτό δεν καταγράφηκε ποτέ ως ήθισται σε Πατριαρχικόν κώδικα ως « Πατριαρχική και Συνόδική πράξη σε «Τόμο» απολύσεως της Μητροπόλεως  Κιέβου εκ του Οικουμενικού Θρόνου και συναρτήθηκε στη  Μοσχόβια πατριαρχία και τούτο  διότι κατά την αρχαία τάξη δεν συγχωνεύεται «εν ενεργεία» Μητρόπολη του κλίματος, κατέχουσα το προνόμιον των «Πρεσβείων», δηλαδή της «Προγενέσεως», σε μία νεότερη Μητρόπολη, όπως ήταν τότε η Μόσχα. Επομένως, όλη η Ιστορία προκλήθηκε γιατί  η Μοσχοβία πατριαρχία θέλησε να καταπατήσει την Εκκλησία στην Ουκρανία από το Οικουμενικό Πατριαρχείου για να διευρύνει το πλάτος και το μήκος της νεογενούς «Αυτοκρατορικής Εκκλησίας» της.

Επί τρεις τώρα αιώνες το φιλοτάραχο των Μοσχοβιτών μένος για να  ικανοποιήσει  την απληστίαν του και  διαθρέψει το είδωλο του Γολιάθ της τοπικής Εκκλησίας διατηρεί στην επικαιρότητα το εκβιαστικό και κίβδηλο αυτό πλαστογράφημα του 1686! Οι Μοσχοβίτες ορεγόμενοι την αίγλη της πρωτοκαθεδρίας επιδιώκουν να σφετεριστούν την κλείδα του πατριαρχικού προνομίου που είναι ο «έλεγχος των χειροτονιών των επισκόπων». Η μητρική μέριμνα της Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας δεν ευνόησε την  «ποιμνιοκλεψία» γιατί  ο διαρρεύσας χρόνος προσβολής της κανονικότητος ποτέ δεν νομιμοποίησε τις πονηρές παρεμβολές. Βασικό αξίωμα του Ρωμαϊκού Δικαίουδιαχρονικά νομοθετεί ότι: «Το εξ αρχής ανυπόστατον ου βεβαιούται τη χρονία παραδρομή». Αυτό ας το καταλάβουν καλά όλοι οι αναιδώς «αμαθούντες» εν Ελλάδι και Κύπρω περι του άλλοτε «Ουκρανικού ζητήματος». Επί 30 χρόνια ο πρωθιερέας Νικόλαος  Μπαλασώφ «ιεροκρύφια» ταλαιπώρησε την σχετική Επιτροπή μελέτης του Ουκρανικού θέματος,  μέχρι να ολοκληρωθεί η κατάληψη της περιοχής Donbas από τα ρωσικά στρατεύματα για να αποκτήσει ποίμνιο ο εγκάθιστος «μοιχοεπιβάτης» της Μόσχας Ονούφριος !

Ο αρχαίος φιλοσοφών μύστης εκ Βοιωτίας Πλούταρχος είπε ότι: «δεν υπάρχει αγριότερο θηρίο από τον άνθρωπο όταν κατέχει δύναμη ίση με το πάθος του! Η πολιτική δύναμη και το πάθος της φιλοπρωτία και  σήμερα συνυπάρχουν  στην διοίκηση της  Μοσχόβια πατριαρχία. Και πάλι  αυτή επιδιώκει  να εκπορθήσει τα κανονικά δίκαια και τα επιβεβαιωμένα από την Ιστορία προνόμια της Μητέρας της Εκκλησίας Κωνσταντινουπόλεως με διάφορες πανουργίες   που συνήθως  τεχνουργούν  του  «διαβόλου  τα εγγόνια».-